Waarom? Juist in dit werkveld ligt de nadruk vaak op veiligheid, begrenzen en daderschap terwijl EFM daarnaast ook aandacht vraagt voor de interactiepatronen die tot geweld leiden.” De kern van EFM is dat beter begrip van interactiepatronen en de emoties die daar onderliggen kan helpen om geweld te voorkomen.

Het huidige narratief over geweld in de intieme sfeer richt zich in de hulpverlening vooral op begrippen als ‘intiem terreur’ en ‘femicide’ en op de noodzaak dat, veelal mannelijke daders verantwoordelijkheid nemen, en vrouwen niet de schuld moeten houden. (Mandell, 2025). In de wandelgangen van het hulpverlenershuis hoor je ook dat ‘patronen’ de dader ontschuldigen en dat we daar maar eens mee moeten stoppen.

Daders stoppen? Ja!

Maar stoppen met nadenken over patronen? Nee!

Dat de samenleving door recente afschuwelijke gebeurtenissen alerter is geworden is begrijpelijk en goed. En dat de politiek op scherp staat: terecht. Dat de rechtspraak ook niet goed meer weet hoe in dit soort dossiers te handelen maakt het ongemak en de handelingsverlegenheid zichtbaar.

Maar laten we niet vergeten dat geweld niet uit de lucht komt vallen. Willen we het voorkomen dan moeten we het beter begrijpen. En daarvoor moeten we verder kijken dan alleen het geweld zelf.

Het simpelweg pathologiseren van daders - ‘een narcist met antisociale trekken’ - is inmiddels bijna de standaardomschrijving van een dader, (MM) en doet geen recht aan de complexiteit van de ernstige problematiek waarmee gezinnen te maken hebben.

Natuurlijk moeten we voorkomen, beschermen en waar nodig straffen, maar dat kan niet zonder beter begrip van de interactiepatronen die achter geweld liggen. En daar helpt EFM bij, getuige de velen enthousiaste cursisten in binnen- en buitenland. Én de bemoedigende reacties van hun cliënten.